Mevrouw van Hoek raadt iedereen aan hier te komen wonen

Mevrouw van Hoek (91 jaar, 3 zonen) woont al 18 jaar op Petruspark. We drinken graag een kopje koffie met haar. “Zo’n 70 jaar geleden zijn we door het werk van mijn man (Philips) verhuisd van Leiderdorp naar Eindhoven. We hebben altijd gezellig gewoond. Eerst in de Mathijsenlaan, toen in de Pasteurlaan en op het einde in de Prinsenjagt. Tot 2002.

Een vriend waarmee we elk jaar op schildervakantie in Frankrijk gingen, had een herseninfarct gekregen. Thuis ging het niet meer en hij ging met zijn vrouw in het Petruspark wonen. We kwamen op bezoek en het eerste wat ze zeiden:” Jullie moeten je ook inschrijven. Ook al is er nu niks aan de hand met jullie, je moet soms wel 5 jaar wachten.”

Daar ben ik over gaan nadenken. De kinderen waren allang het huis uit, we hadden een flink huis met een grote tuin, en hoewel mijn man een ontzettende tuinliefhebber was, ging het bijhouden steeds moeizamer. We waren inmiddels in de 70.

Petruspark ligt kortbij het winkelcentrum van Woensel, kortbij de bussen en kortbij de markt op zaterdag. Dat vond ik belangrijk. Verder hadden we maar 1 eis: 2 slaapkamers, zodat onze (klein)kinderen altijd kunnen blijven slapen. Na een paar maanden kwam al iets vrij. Op de dag van de overdracht van het oude huis bij de notaris had ik het moeilijk. Je sluit toch een hele periode af. We zijn uiteten gegaan, hebben een borrel gedronken en de dag erna voelde het alweer goed. Het was prima zo.

Vanaf dag 1 heb ik me thuis gevoeld in Petruspark. Als je zin hebt dan sluit je ergens aan, alles mag, niks moet. Mijn man kluste graag en heeft voor veel bewoners kasten en klokken gemaakt. Ook hield hij erg van kunst en heeft een kunstcommissie mogen opzetten. Die commissie is nu nog steeds erg actief. Ik ben 10 jaar lang penningmeester geweest van de huurdersvereniging en organiseer elke vrijdag de bridgeclub. Daarnaast sluit ik geregeld aan bij de boekenclub.

In 2013 kreeg mijn man blaaskanker en dementie. Door de behandelingen kreeg hij een katheter. Ook ging hij steeds meer dementeren. We hadden voor het eerst zorg nodig, ik kon het niet meer alleen. Elke ochtend kwam er iemand vanuit het zorgteam binnen Petruspark mijn man wassen, aankleden en de katheter verzorgen. De medewerkers zijn heel lief. Ook was het fijn dat er bijeenkomsten waren met lotgenoten waar je over je situatie kon praten en advies kreeg.

Door zijn dementie ging mijn man echter flink achteruit en vorig jaar januari is hij overleden. Natuurlijk ben ik verdrietig maar het is goed zo, ook voor hem, op het einde was het echt erg. Op zaterdag is hij overleden en dinsdag vond ik dat ik weer beneden moest gaan eten. Even door de zure appel heen. Op dinsdag komt cateraar Peter Kuijten altijd heerlijk koken. Ik ging aan een tafel zitten en ze waren allemaal zo aardig en meelevend. Ik was er meteen doorheen.

Ik raad iedereen aan hier te komen wonen als je nog wat jonger bent en vitaal. Wij gingen op vakantie, gingen naar de stad, bouwden nog een leuk sociaal leven op. Supergezellige avonden hebben we: mosselavonden, bbq’s, wildavonden. De kinderen en kleinkinderen mogen ook mee. Je woont gewoon heel zelfstandig. Ik zie nu soms mensen pas binnenkomen als ze vanalles mankeren en al zorg nodig hebben. Dan heb je zoveel omschakelingen en kunnen je beperkingen best confronterend zijn.”